...φέγγει μέ ἕναν κόκκινο φῶς, ἀνάμεσα στά πυροσβεστικά καί τίς φλόγες. Ἀπό ψηλά, ὅλη ἡ Ἀττική καλυμμένη μέσα σέ αὐτό τό καφέ σύννεφο. Ὁ ἀέρας δυνατός, οἱ σειρῆνες οὐρλιάζουν, οἱ τροχονόμοι κοκκινίζουν σφυρίζοντας ἀσταμάτητα... Ἀπό πάνω μας περνοῦν συνέχεια ἀεροπλάνα καί ἑλικόπτερα. Μόνα τους, σέ σχηματισμούς, στάζοντας νερό καί ἐλπίδα. Μόνο τά σιδερένια πουλιά, πού φέρνουν τό Νερό, ποτίζουν τήν ξεραμένη ἐλπίδα. Τό βλέπουμε στό βλέμμα τῶν ἀνθρώπων πού μέ τά λάστιχα ποτίζουν τίς αὐλές τους. Τό ἀκοῦμε πίσω ἀπό τά μαντήλια μέ τά ὁποία σκεπάζουν τό στόμα τους γιά νά μποροῦν νά ἀναπνεύσουν: "Ἄντε παλληκάρι μου, σβήστη την τήν πούτ***..!"
Ἡ ἀτμόσφαιρα μέσα στούς δρόμους τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, ἀποπνικτική. Ἡμίφως, ὁμίχλη, ζέστη, πρόσωπα φοβισμένα, ἄνθρωποι πού κλαῖνε, ἄνθρωποι πού φοβοῦνται καί δέν περιμένουν βοήθεια ἀπό κανέναν.
"Πάρτε τήν Πυροσβεστική, ἔχει φωτιά στό οἰκόπεδο δίπλα σας", λέμε σέ μία κυρία. "Ποιά Πυροσβεστική μοῦ λές τώρα. Πᾶμε νά φύγουμε νά σωθοῦμε.", μᾶς ἀπαντᾶ φεύγοντας γρήγορα ἀπό τήν περιουσία της… Μέ τά μάτια νά τσούζουν ἀπό τόν πυκνό καπνό, φτάνουμε στό Δημοτικό σχολεῖο τοῦ Ἁγίου Στεφάνου. Πίσω του μία τεράστια, μαύρη στήλη καπνοῦ πού χάνεται βαθειά στόν οὐρανό, φαίνεται νά τό προσεγγίζει ἀργά ἀλλά σταθερά. Μᾶλλον θά καεῖ.
Μία κυρία, περνάει βιαστικά ἀπό δίπλα μας μουρμουρίζοντας στόν Θεό καί τόν ἑαυτό της: "Ποῦ νά καεῖ τό δικό του τό σπίτι, ποῦ εἶναι ἡ βοήθεια, ποῦ εἶναι οἱ ὑδροφόρες, ποῦ εἶναι ἡ Πυροσβεστική; Νά καεῖ τό δικό του τό σπίτι…"
Ἕνα κίτρινο ἀεροπλάνο περνάει χαμηλά, στά 20 μέτρα. Ἀδειάζει τόν ἀφρό του ἐπάνω στίς φλόγες, στίς αὐλές καί ἐπάνω μας. Δροσιά, ὑγρασία, καί ἡσυχία γιά λίγα δευτερόλεπτα.
Σάν νά χιονίζει πραγματικά. Ἄσπρες, δροσιστικές νιφάδες πού γιά λίγο ἀνακουφίζουν ἀπό τήν ζέστη καί ἀπό τόν ἐφιάλτη.
Καί μετά, ξεπηδοῦν ξανά οἱ φλόγες. Καί μετά ἀρχίζει πάλι ὁ ἀέρας. Καί ξανά ὁ ἀγώνας. Πάλι τά λάστιχα μέ τό νερό, τά κινητά, τά πριόνια γιά νά κοποῦν τά κλαδιά. Γυρνᾶς τό βλέμμα σου καί μόλις τό ξαναγυρίσεις, ἕνα δεύτερο μετά, βρίσκεις φλόγες νά σέ περιμένουν ἐκεῖ πού πρίν ὑπῆρχε ἕνα δέντρο.
Ὁ καπνός δυναμώνει. Ἡ ὁρατότητα καί τό ὀξυγόνο περιορίζονται ἐδῶ. Τά μάτια μας πονᾶνε καί βήχουμε. Καιρός νά γυρίσουμε πίσω. Ἀφήνουμε τούς ἀνθρώπους στόν ἀγώνα τους, στά ἥσυχα δρομάκια πού ἀπό αὔριο θά εἶναι πολύ πιό ἄσχημα, πιό ἀπάνθρωπα.
Βγαίνουμε στόν κεντρικό δρόμο. Σειρῆνες, φωνές, στρατιῶτες, πυροσβεστικά, περιπολικά, ὑδροφόρες, ζητάδες, μπουλντόζες, φορτηγά του Στρατοῦ, φορτηγά τῶν Δήμων, ἐθελοντές, πρόσκοποι καί πολλοί ἄλλοι πού τώρα ἔχουν τήν Εὐθύνη καί κρατοῦν τήν Ἐλπίδα στά χέρια καί στίς μάνικές τους ἀκούγονται καί κινοῦνται δαιμονισμένα γύρω μας.
Τά πράγματα ἐπιδεινώνονται. Δέν ἔχουμε ἄλλη δουλειά ἐδῶ. Δέν μποροῦμε νά βοηθήσουμε καί ἄρα ἐνοχλοῦμε. Τούς ἀφήνουμε νά δουλέψουν. Νά λειτουργήσουν.
Δέν εἶναι τώρα καιρός γιά κριτικές. Ὁ θάνατος δέν ἔχει περάσει ἀκόμη. Ἄς σβήσουν οἱ φωτιές πρῶτα. Καί μετά, ἄς ποῦμε πολλά.
Ἡ Πεντέλη μέ τόν Διόνυσο, πέθαναν γιά πολλοστή φορά αὐτό τό καλοκαίρι. Ἡ ὑπέροχη φύση τοῦ Μαραθώνα ἐξαφανίστηκε. Ἀρχαιολογικοί χῶροι καί σπίτια κινδυνεύουν ἤ ἔχουν ἤδη καεῖ. Οἱ φλόγες, ἀκόμη μαίνονται. Τήν ἑπόμενη μέρα, πρέπει κάτι νά ἀλλάξει.
Καί αὐτήν τήν φορά, στά ἀλήθεια.
Κείμενο: dimdom
